00101010

My blog on life the universe and everything…

Category Archives: εν βρασμώ

μη τους αφήσουμε

Θελουν να μας κανουν να ξεχασουμε οτι ειμαστε άνθρωποι. Θέλουν να μας κάνουν να σταματήσουμε να αγαπάμε, να ερωτευόμαστε, να παίζουμε, να μιλάμε. Θέλουν να μας κάνουν να μισούμε. Θέλουν να μας κάνουν να κοιτάμε μόνο την πάρτη μας, να μην ενδιαφερόμαστε για κανέναν άλλον εκτός από τον εαυτό μας. Θέλουν να σκοτώσουν όλα οσα αγαπάμε. Την αλληλεγγύη, την συντροφικότητα, τον ρομαντισμό μας. Θέλουν να μας κάνουν ορθολογιστές. Να εξαφανίσουν το συναίσθημα. Θέλουν να μας κάνουν να τα μετράμε όλα με αριθμούς. Θέλουν να μας κάνουν να πάψουμε να σκεφτόμαστε. Θέλουν να μας κάνουν να αδιαφορούμε για τους απεργούς πείνας.  Θέλουν να μας κάνουν να αγνοούμε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Θέλουν να μας κάνουν να φοβόμαστε ο ένας τον άλλον. Θέλουν να μας κάνουν να ελπίζουμε σε σωτήρες. Θέλουν να μας κάνουν να σταματήσουμε να γελάμε. Θέλουν να μας κάνουν να σκύψουμε το κεφάλι, και να μιλαμε μόνο με ‘ευχαριστώ’ και ‘παρακαλώ’ στα αφεντικά μας. Θέλουν να μας κάνουν να τους είμαστε ευγνώμονες που ζούμε. Θέλουν να μας κάνουν να μη διαβάζουμε. Θέλουν να μας κάνουν να καταναλώνουμε αήδιες σε ενα τετράγωνο κουτί. Θέλουν να μας κάνουν να εξαρτιόμαστε απο αυτούς. Θέλουν να μας κάνουν να φοβόμαστε. Θέλουν να μας κάνουν να σταματήσουμε να δημιουργούμε. Θέλουν να μας κάνουν να σταματήσουμε να ονειρευόμαστε. Θέλουν να μας κάνουν σαν τα μούτρα τους.

μη τους αφήσουμε.

χωρίς ανάσα

οργη απαισιοδοξια εκει κι ο φοβος που υποβοσκει βαθια να μη σ’αφηνει να ηρεμησεις το κτηνος του φασισμου δυναμωνει οι ανθρωποι απομακρυνονται μαζικες συλληψεις βασανισμοι ανθρωπων απαγορευεται να συναθροιζεσαι απαγορευεται να διαφωνεις πληρωσες τους φορους σου σαν καλο ανθρωπακι εμεις θα σου πουμε αν εισαι καλος ή κακος ανθρωπος σκασε και παρε 400 ευρω για 10ωρο κριση της οικονομιας και οικονομια της σκεψης σου μειωνουν τον μισθο αλλα εσυ μειωνεις τον ανθρωπισμο σου η αλληλεγγυη ειναι ειδος υπο εξαφανιση ευτυχως υπαρχουν εξαιρεσεις δυστυχως ειναι εξαιρεσεις τοσα χρονια εσκυβες και καταναλωνες δεν καταλαβαινες πως σε καταναλωνε το συστημα παρε κι ενα δάνειο παρε κι αλλο ενα πως θα πληρωνες αλλιως το αμαξι το σπιτι την τηλεοραση κι εμεινες με ενα σωρο ‘αγαθα’ εχοντας ξεπουλησει οτι σε εκανε ανθρωπο αγαπη αλληλλεγυη συντροφικοτητα ερωτας εκανες το απολιτικ σημαια τσαντιζοσουν με αυτους που διαδηλωναν μα πως θα παω στη δουλεια μα πως θα παω για καφε αντε γαμησου οι αναρχικοι φταινε οι αριστεροι φταινε μονο ο καπιταλισμος δεν εφταιγε χωρις συστημα υγειας χωρις παιδεια κανενα συναισθημα για τον διπλανο ο διπλανος θα σου φαει τη δουλεια θα σου φαει την γκομενα θα σου φαει το τοστ οχι μη διαδηλωνεις αυτα ειναι ανουσια το συστημα δεν αλλαζει ετσι ειναι γνωστο οτι αλλαζει απ’τον καναπε φαε καμερες παντου φαε ολυμπιακους αγωνες μαθε μπαλιτσα τραβα στην εκκλησια καθε λογης σοφοι γεροντες που εχουν ολες τις απαντησεις προσευχησου λιγο να δω κατι κλικ κλικ το πληκτρολογιο φεισμπουκ τουιτερ φορσκουερ και κλικ κλικ η ζωη περναει στην κλεβουν οχι δεν στη κλεβει ο μαυρος ο κιτρινος κι ο πορτοκαλι στη κλεβει ο καπιταλισμος α το εθνος proud to be greek γιδι μη τυχει κι αρρωστησεις να δεις εκει ποσο proud to be greek θα εισαι μη πω για τους ψυχικα ασθενεις ή ατομα με ειδικες αναγκες τοσο ειδικες που κανεναν δεν ενδιαφερουν γεμισαμε τα μπουζουκια αδειασαμε τα μπουκαλια εγω εχω πιο ωραιο αυτοκινητο εγω ειμαι πιο ομορφη απο εκεινην εγω εχω σπιτι εγω εχω δουλεια καλα ειμαι εγω εγω εχω εκατο χιλιαδες φιλους στο φεϊσμπουκ εγω εγω εγω εγω αντε γαμησου κι εσυ και το εγω τηλεοραση ολη μερα μεσα μαζικης εξημερωσης σου μαθαν να μισεις οτι θα’πρεπε να αγαπας και να αγαπας οτι θα’πρεπε να μισεις κλειστο το ρημαδι ανοιξε την πορτα σου ανακαλυψε την γειτονια σου με ταξη ηρεμια κι ασφαλεια κανενας ποτε δεν εζησε σαν ανθρωπος υμνησε την αντιδραση την αμφισβητηση την αταξια αγκαλιασε τον διαφορετικο ακου λιγο ασιμο εχει σημασια δεν πα να μας χτυπάν με όλμους και κανόνια δεν πα να μας χαλάν τα πιο όμορφά μας χρόνια κι αυτοί που μας μιλούν πως θέλουν το καλό μας ποτέ τους δεν ακούν το δίκιο το δικό μας δεν είναι αυτή ζωή κι από τ’ αφεντικά μας δεν είναι ανθρώπινα τα μεροκάματά μας αυτοί καλοπερνούν και ‘μεις αγωνιάμε αν θά ‘χουμε δουλειά για να ‘χουμε να φάμε το δίκιο μας εμπρός να βγάλουμε στους δρόμους μπουρλότο και φωτιά σε κράτος κι αστυνόμους τον ξέρουμε καλά της γης μας τον αφέντη μας έμαθε πολλά το αίμα του Νοέμβρη δε πα να μας χτυπάν με όλμους και κανόνια δεν πα να μας χαλάν τα πιο όμορφά μας χρόνια θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία για μας, για μια ζωή πιο λεύτερη πιο νέα θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία μ’ αγώνα η λευτεριά μας είναι αναγκαία

%d bloggers like this: