00101010

My blog on life the universe and everything…

“Εχει ελαφρύνει το μπρελόκ μου ρε φίλε”

Αυτή ηταν μια από τις τελευταίες φράσεις του φίλου που αποχαιρέτησα σήμερα. Άλλος ενας αποχαιρετισμός. Τους σιχάθηκα τους αποχαιρετισμούς. Τα τελευταία χρόνια έχω αποχαιρετήσει εφτά κοντινους μου ανθρώπους. Οχι, το “κοντινούς μου ανθρώπους” είναι λίγο. Εφτά φίλους. Άνθρωποι με τους οποίους μπορείς να συζητήσεις, να διαφωνήσεις, να συμφωνήσεις, να τσακωθείς, να πιείς, να γελάσεις, να κλάψεις και αν χρειαστεί να βασιστείς πάνω τους. Έχω βαρεθεί να αποχαιρετώ φίλους. Δεν μ’αρεσουν οι αποχαιρετισμοί. Σίγα το νεο. Σε ποιον αρέσουν;

Έφυγαν όλοι για μια αλλη πόλη, μια άλλη χώρα, μια άλλη δουλειά. Πάνω που λες,’εδω είμαστε’, τσούπ σου ανακοινώνει ο άλλος οτι φεύγει. Δεν ξέρω τι με ενοχλεί περισσότερο, το οτι φεύγουν αυτοί ή το οτι μένω εγώ πίσω. Μάλλον και τα δύο. Μεγαλώνω κι όλας. Δεν έχω διάθεση να κάνω καινούριους φίλους. Μου αρεσαν αυτοί που είχα. Άλλα έφυγαν. Εντάξει, φίλοι είμαστε και πάλι, αλλα δεν μπορείς να πιείς ρακιές μέσα από το σκαϊπ. Δεν μπορείς να του πεις έλα να φάμε παρέα σήμερα, πάμε να πιουμε ενα πότο αύριο, δεν μπορείς να διαφωνήσεις επι ώρες για τα πολιτικά δρώμενα, δεν μπορείς να του πεις θα περάσω να σε πάρω απ’την δουλειά να παμε σπίτι παρέα. Μου την δίνουν οι αποχαιρετισμοί. Με θλίβουν, με εξοργίζουν, με πληγώνουν. Ένας, ένας, κάθε αποχαιρετισμός τρώει κομμάτι κομμάτι ό,τι όμορφο εχω στην ζωή μου. Ένταξει, εχεις ωραίες αναμνήσεις σου λεει ο άλλος. Να πά να γαμηθούνε κι αυτές. Οι αναμνήσεις συμβολίζουν όμορφα πράγματα που έχεις χάσει. Έγω δεν θέλω αναμνήσεις. Θέλω τα όμορφα πράγματα, τους όμορφους φίλους, του ανθρώπους που αγαπώ, δίπλα μου, για πάντα. Θέλω οι αναμνήσεις να ειναι προσωρινές και να αντικαθίστανται άμεσα από άλλες. Δεν θέλω αναμνήσεις αορίστου χρόνου.

Όλη μας η ζωη ένα μπρελόκ. Κλειδιά σπιτιού, κλειδιά αυτοκινήτου, ενίοτε και κλειδιά γραφείου. Ψόφο στα μπρελόκ. Άραγε οι άστεγοι έχουν μπρελόκ; Γιατί να έχουν, τα παγκάκια δεν έχουν πόρτες. Στον κόσμο που ονειρεύομαι δεν υπάρχουν μπρελόκ. Δεν υπάρχουν άστεγοι, οι πόρτες είναι ανοιχτές και οι φίλοι είναι πάντα δίπλα σου. Δεν φεύγουν για άλλες πόλεις και άλλες χώρες.

Τους σιχαίνομαι τους αποχαιρετισμούς.

αφιερωμένο στους εφτά φίλους

ξεφόρτωσε εδω

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: