00101010

My blog on life the universe and everything…

ένα παιδί μετράει αναπτήρες

Μοναστηράκι πριν απο μερικές μέρες. Μια παρέα από πέντε φίλους σε μια ταβέρνα, τρώμε, πίνουμε και αραδιάζουμε τις αποψάρες μας περι κοινωνικών και πολιτικών ζητημάτων. Ξαφνικά στην άκρη του τραπεζιού, εκεί απ’τη μεριά του πεζόδρομου ξεπροβάλει ένα κοριτσάκι. Μικρόσωμο έτσι οπως είναι και από εκεί που κάθομαι εγω στην μέσα άκρη του τραπεζιού δεν μπορώ να το δω ξεκάθαρα, μόνο ακούω την Μ. που ειναι στην πρώτη καρέκλα να μιλάει μαζι του. Το κοριτσάκι δείχνει κατι αναπτήρες και κάτι βεντάλιες που κουβαλάει μέσα σε μια τσάντα και μετά από λιγο ακούω την Μ. να ρωτάει “πεινάς?”. Το κοριτσάκι κουνάει το κεφάλι του με δυο μικρές κινήσεις μπρός πίσω. Διακρίνω στο πρόσωπο του κοριτσιού ενα διστακτικό, αμήχανο χαμόγελο. Σαν να ντρέπεται που λέει οτι πεινάει. Ή μπορεί και όχι, δεν ξέρω. Τις λεω να έρθει να κάτσει μαζί μας και τις δείχνω την καρέκλα απεναντί μου που είναι άδεια. Διστάζει, αυτό φαίνεται ξεκάθαρα, αλλά μετά απο μια δυο προσπάθειες ακόμα χαλαρώνει και έρχεται να κάτσει. Κρεμάει την τσάντα της στην καρέκλα, βολεύεται και μας χαμογελάει σαν να μας λέει “και τωρα τι?”. Την ρωτάμε τι θα ήθελε να φάει και δίνουμε την παραγγελία στον σερβιτόρο. Διακρίνω ενα περιέργο βλέμμα από τον σερβιτόρο στο κοριτσάκι, κάτι σαν, ‘τι κάνει τωρα αυτό εδω’. Ή μπορει και όχι, δεν ξέρω. Πιάνουμε την συζήτηση. Η Χ. είναι 13 χρονών, γεννημένη στην Ελλάδα από Αλβανούς γονείς. Έχει ενα  γλυκό πρόσωπο που όσο περνάει η ώρα χαλαρώνει, χαμογελάει και μιλάει με περισσότερη άνεση. Η Χ. πήγαινε σχολείο αλλά δεν ξέρει αν θα ξαναπάει. Πάντως προς το παρών πουλάει αναπτηρες, βεντάλιες και χαρτομάντηλα στο Μοναστηράκι. Πολλες ώρες την ημέρα απ’οτι μας λεει. Αλλότε παει καλά κι άλλοτε οχι. Όταν όμως μεγαλώσει θέλει να γίνει δασκάλα για να “μαθαίνω στα παιδιά να παίζουν ακορντεόν”.  Αυτόματα αρχίζω να αναρωτιέμαι ποιες είναι οι πιθανότητες η Χ. να γίνει πράγματι δασκάλα ακορντεόν αλλά το συμπέρασμα στο οποίο φτάνω προσπαθώ να μην το δείξω στο αμήχανο χαμογελό μου προς αυτήν. Η Χ. γίνεται σιγά σιγά μέρος της παρέας κι οχι το επικεντρό της. Τρώει το σουβλάκι της με πολυ αργές κινήσεις. Πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται αν αυτό ειναι γιατι θέλει να απολαύσει κάθε μπουκιά καθώς δεν ξέρει πότε θα είναι η επόμενη φορά που θα φάει, ή γιατι μόνο έτσι αργά μπορεί να φάει ενα 13χρονο κοριτσάκι. Αναρωτιέμαι πόσα άλλα παιδιά σαν την Χ. υπάρχουν στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Η Χ. πάντως έχει 14 αδέρφια, και κάτι μου λεει οτι έχουν κι αυτά όνειρα να γίνουν κάτι άλλο όταν μεγαλώσουν άλλα προς το παρών πουλάνε αναπτήρες και βεντάλιες σε παρέες της Αθήνας. Όταν τελειώνουμε σηκωνόμαστε να φύγουμε όλοι μαζί, με την Χ. να μας χαμογελάει και να μας λέει ενα χαμηλόφωνο “ευχαριστώ”. Τελικά συνειδητοποιώ πως η καλύτερη μέρα θα είναι αυτή που κάνεις δεν θα χρειάζεται να λεει “ευχαριστώ” σε κανέναν. Ή μπορεί και οχι, δεν ξέρω.

—— Στην Χ —–

ξεφόρτωσε εδω

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: