00101010

My blog on life the universe and everything…

“αχ, ρε πούστη θα μου λείψετε”

Κωνσταντίνος, 32 ετών, ναρκομανής και άστεγος στην Ελλάδα των Μνημονίων. Είναι από τους κεντρικούς χαρακτήρες του μίνι-ντοκυμαντέρ σχετικά με την σίσα ή αλλιώς την “κοκαϊνη των φτωχών”. “Αχ, ρε πούστη θα μου λείψετε” λεει ο Κωνσταντίνος στους συντελεστές του ντοκυμαντέρ όταν πλέον έχουν ολοκληρωθεί τα γυρίσματα στους δρόμους της Αθήνας και αποχαιρετιουνται. Βλέπω ξανά και ξανά το συγκεκριμένο κομμάτι, όπως ο Κωνταντίνος γυρίζει την πλάτη στην κάμερα, και ανοίγει τα χέρια λέγοντας αυτό το “αχ, ρε πούστη θα μου λείψετε”, μετά ξαναγυρνάει, λεει κάτι για την “πλατεία κάνιγγος”, κι ενω απομακρύνεται στο βάθος, με την πλάτη στην κάμερα,  ξαναγυρνάει άλλη μια φορά, φωνάζει “Κωνσταντίνος, Greece,” στέλνει φιλιά στην κάμερα και κλείνει με ένα “I love you” λίγο πριν στρίψει και χαθεί για πάντα σε ενα στενό της Αθήνας. Και όπως πέφτουν οι τίτλοι του ντοκυμαντέρ, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι ενώ εγω βλέπω τον Κωνσταντίνο στην οθονη του υπολογιστή μου, παρέα με τον καφέ και το τσιγαρο μου, εκείνος θα είναι τώρα σε κάποιο στενό της Αθήνας κυνηγώντας την επόμενη του δόση, το επόμενο του παγκάκι και κάνοντας παράλληλα όνειρα να καθαρίσει από τα ναρκωτικά, να βρεί μια κοπέλα και μια δουλειά και να έχει μια αξιοπρεπή ζωή όπως λεει ο ίδιος σε κάποιο σημείο του ντοκυμαντέρ. Ο άστεγος, ο ναρκομανής, ο ονειροπόλος, που μέσα σ’αυτό το “αχ, ρε πούστη θα μου λείψετε” νιώθεις οτι συμπυκνώνει όλη την μοναξιά του κόσμου. Την μοναξιά του ανθρώπου που είναι ξεχασμένος από όλους, που πεταμένος σε μια γωνιά της Αθήνας παλεύει να παραμείνει ανθρωπος, και έχει τη λαχτάρα να μου πει την ιστορία του. Και πάνω που με βρήκε και μου ξεδιπλώνει τις ανησυχίες και τα ονειρά του, τελειώνει ο τηλεοπτικός του χρόνος, και λίγο πριν ο καμεραμάν πατήσει το καταραμένο κουμπί off στην κάμερα, μου λεει οτι θα του λείψω, και ξέρω οτι εκεινη τη στιγμή μιλάει σε εμένα και όχι στον δημοσιογράφο, γιατί εγω είμαι αυτός που του λειπει κάθε μέρα. Έγω που ζω δίπλα του αλλά και τόσο μακριά του. Και μου υπενθυμίζει ότι θα είναι στην πλατεία Κάνιγγος. Με την ελπίδα μάλλον, πως ίσως μια απο αυτές τις μέρες βρώ το θάρρος να τον επισκεφτώ, να μοιραστούμε ανησυχίες, φόβους αλλά και όνειρα χωρίς κανείς να μπορεί να μας απομακρύνει ξανά με το πάτημα ενός κουμπιού.

konstandinos

ξεφόρτωσε εδω

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: