Σκατόψυχοι υπάρχουν

UPDATE: Μια καλή φίλη μου θύμισε τις ακριβείς δηλώσεις του Καλφαγιάννη (που δεν αλλαζουν το νοημα του ποστ) οποτε τις εχω ανανεώσει μεσα στο άρθρο για να ειμαι πιο ακριβής στην αναδημοσίευση της συζήτησης.

——–

Δεν είμαι καλός με τις λέξεις και τα κείμενα, και σίγουρα αυτό το κείμενο θα μπορούσε να γραφτεί καλύτερα από κάποιον άλλον. Ομως καθώς δεν βρισκω βίντεο με το απόσπασμα το οποίο ευθύνεται για αυτό που με εξόργισε χθες βράδυ, νιώθω ότι πρέπει να καταγράψω αυτό που είδα, άκουσα και ένιωσα, για να το θυμάμαι, για να μη χαθεί στη θολούρα του χρόνου.
——–

Χθες βράδυ (17/6/2013), λιγο πριν κλεισω τον υπολογιστή για να παω για υπνο, και με την ΕΡΤ να παιζει στο background, ξαφνικα ακουω στο πάνελ της εκπομπής, χαμήλοφωνα τη φωνή ενος ανθρώπου να “σπάει”. Ανασηκώνομαι, ανεβαζω τον ηχο και βλεπω εναν κυριο με ασπρα μαλλια γυρω στα 45-50, να κλαίει. Ο κύριος αυτός ήταν ο αρχισυντάκτης του περιοδικού “Ραδιοτηλεόραση”. Στην προσπάθεια του να μιλησει για το έργο των ανθρώπων που δουλεύουν δούλευαν στο περιοδικό, την ιστορία του, το τι σημαίνει για τον ίδιο, τους συναδέλφους του αλλα και για την ελληνική κοινωνία το κλείσιμο του περιοδικού (που ούτε η απόφαση του ΣτΕ αναστέλει), άρχισε να κλαίει. Σταματούσε για λίγο, ζητούσε συγγνώμη και προσπαθούσε να συνεχίσει. Μετά από λίγο, σχεδόν ντετερμινιστικά θα έλεγε κανείς, καθώς αυτά που προσπαθούσε να πεί ήταν εξαιρετικά συγκινητικά, “έσπαγε” πάλι ανήμπoρος να συγκρατήσει τα δάκρυα του.

Ξαφνικά στην εκπομπή κάνει τηλεφωνική παρέμβαση ο πρόεδρος της ΠΟΣΠΕΡΤ κ. Καλφαγιάννης. Του δίνει λοιπόν τον λόγο ο παρουσιαστής και ο Καλφαγιάννης μεταξύ άλλων λεει σε καποια στιγμή “Ο συνάδελφος αυτός, είναι προφανές οτι δεν έχει ιδέα από πολιτική, νομικά και στρατηγική και δημιουργεί κλίμα με αυτά που λέει”. Το βάζω σε εισαγωγικά αν και ισως η ακριβής δήλωση να ήταν λιγο διαφορετική, αλλα οι κατηγορίες εναντίον του ανθρώπου που έκλαιγε είναι όπως τις μεταφέρω.  Αν καποιος το θυμαται διαφορετικά, ευχαρίστως να δεχτώ διόρθωση.

Ο Καλφαγιάννης κλείνει την παρεμβασή του λέγοντας πως “ολοι οι υπάλληλοι της ΕΡΤ είναι απολυμένοι, ο αγώνας δεν χάθηκε…” και ακούγεται ο αρχισυντάκτης της “Ραδιοτηλεόρασης” να ψελλίζει ενα “εχετε δίκιο κ. πρόεδρε”.

Κλείνει ο Καλφαγιάννης, κι εχω θολώσει. Χαμηλώνω τον ήχο και προσπαθώ να συνηδειτοποιήσω τι εχω μόλις ακούσει. Ο προεδρος της ΠΟΣΠΕΡΤ κ. Καλφαγιάννης, έκρινε σκόπιμο να κάνει παρέμβαση σε μια τηλεοπτική εκπομπή, για να κουνήσει το δάχτυλο σε έναν άνθρωπο που έκλαιγε υπό την ψυχολογική φόρτιση του τέλους της “Ραδιοτηλεόρασης”, των απολύσεων αυτού και δεκάδων συναδέλφων του, και το τέλος εποχής για την ΕΡΤ όπως τουλάχιστον την έζησε ο ίδιος τα χρόνια που εργαζόταν εκεί.

Το τι χριστοπαναγίες, ψόφοι, και αλλα τετοια ομορφα μου φυγαν εκεινη τη στιγμη προς τον Καλφαγιάννη ουτε που θυμάμαι. Oυτε θυμάμαι επισης για πόση ώρα προσπαθούσα να ηρεμήσω μετά από αυτό. Ο Καλφαγιάννης ειναι αλλη μια απόδειξη οτι η χυδαιότητα και η σκατοψυχιά δεν είναι “προνόμιο” μόνο των χρυσαυγιτών, των νεοφιλελεύθερων και των δεξιών. Άνθρωποι που υποτίθεται πως μάχονται για τα δικαιώματα των εργαζομένων (ας γελάσω), πάσχουν από σοβαρή έλλειψη στοιχειώδους ανθρωπιάς και τρυφερότητας. Και επάνασταση χωρις ανθρωπιά και τρυφερότητα δεν είναι επανάσταση. Να την χέσω κι αυτήν και τους “εκπροσώπους” της.

“αχ, ρε πούστη θα μου λείψετε”

Κωνσταντίνος, 32 ετών, ναρκομανής και άστεγος στην Ελλάδα των Μνημονίων. Είναι από τους κεντρικούς χαρακτήρες του μίνι-ντοκυμαντέρ σχετικά με την σίσα ή αλλιώς την “κοκαϊνη των φτωχών”. “Αχ, ρε πούστη θα μου λείψετε” λεει ο Κωνσταντίνος στους συντελεστές του ντοκυμαντέρ όταν πλέον έχουν ολοκληρωθεί τα γυρίσματα στους δρόμους της Αθήνας και αποχαιρετιουνται. Βλέπω ξανά και ξανά το συγκεκριμένο κομμάτι, όπως ο Κωνταντίνος γυρίζει την πλάτη στην κάμερα, και ανοίγει τα χέρια λέγοντας αυτό το “αχ, ρε πούστη θα μου λείψετε”, μετά ξαναγυρνάει, λεει κάτι για την “πλατεία κάνιγγος”, κι ενω απομακρύνεται στο βάθος, με την πλάτη στην κάμερα,  ξαναγυρνάει άλλη μια φορά, φωνάζει “Κωνσταντίνος, Greece,” στέλνει φιλιά στην κάμερα και κλείνει με ένα “I love you” λίγο πριν στρίψει και χαθεί για πάντα σε ενα στενό της Αθήνας. Και όπως πέφτουν οι τίτλοι του ντοκυμαντέρ, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι ενώ εγω βλέπω τον Κωνσταντίνο στην οθονη του υπολογιστή μου, παρέα με τον καφέ και το τσιγαρο μου, εκείνος θα είναι τώρα σε κάποιο στενό της Αθήνας κυνηγώντας την επόμενη του δόση, το επόμενο του παγκάκι και κάνοντας παράλληλα όνειρα να καθαρίσει από τα ναρκωτικά, να βρεί μια κοπέλα και μια δουλειά και να έχει μια αξιοπρεπή ζωή όπως λεει ο ίδιος σε κάποιο σημείο του ντοκυμαντέρ. Ο άστεγος, ο ναρκομανής, ο ονειροπόλος, που μέσα σ’αυτό το “αχ, ρε πούστη θα μου λείψετε” νιώθεις οτι συμπυκνώνει όλη την μοναξιά του κόσμου. Την μοναξιά του ανθρώπου που είναι ξεχασμένος από όλους, που πεταμένος σε μια γωνιά της Αθήνας παλεύει να παραμείνει ανθρωπος, και έχει τη λαχτάρα να μου πει την ιστορία του. Και πάνω που με βρήκε και μου ξεδιπλώνει τις ανησυχίες και τα ονειρά του, τελειώνει ο τηλεοπτικός του χρόνος, και λίγο πριν ο καμεραμάν πατήσει το καταραμένο κουμπί off στην κάμερα, μου λεει οτι θα του λείψω, και ξέρω οτι εκεινη τη στιγμή μιλάει σε εμένα και όχι στον δημοσιογράφο, γιατί εγω είμαι αυτός που του λειπει κάθε μέρα. Έγω που ζω δίπλα του αλλά και τόσο μακριά του. Και μου υπενθυμίζει ότι θα είναι στην πλατεία Κάνιγγος. Με την ελπίδα μάλλον, πως ίσως μια απο αυτές τις μέρες βρώ το θάρρος να τον επισκεφτώ, να μοιραστούμε ανησυχίες, φόβους αλλά και όνειρα χωρίς κανείς να μπορεί να μας απομακρύνει ξανά με το πάτημα ενός κουμπιού.

Μια φωτογραφία, δύο χιλιάδες ζωές

Φωτογραφία από το στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών στην Κόρινθο όπου κρατούνται περίπου 2.000 άτομα

[πηγή]

η ανάσα

πήγες να τραβήξεις την κουρτίνα να πέσεις για ύπνο,
κι έπεσε το μάτι σου στα φώτα μιας άλλης πόλης εκει απέναντι,
έτσι που σας χώριζε μια αχνή ομίχλη μέσα στην νύχτα,
ταξίδεψες προς στιγμήν σε αλλα μέρη,
και βρέθηκες σε κάποιο κατάστρωμα, μια καλοκαιρινή νύχτα,
χαζεύοντας τα φώτα καποιου νησιού που ξεπρόβαλε στον ορίζοντα,
κι έτσι όπως έγειρες πάνω στο παράθυρο,
το βλέμμα κολλημένο απέναντι,
με ένα μείγμα χαράς και νοσταλγίας να σε αγκαλιάζει,
θόλωσε το τζάμι απ’την ανάσα σου,
και σου γάμησε την στιγμή.

πως αφαιρούμε τον θόρυβο απο ενα ηχητικό αρχείο με το Audacity

Παρακάτω θα περιγράψω πως μπορούμε με το Audacity να αφαιρέσουμε τον θόρυβο απο ενα ηχητικό αρχείο. Το Audacity είναι ενα πρόγραμμα που μας επιτρέπει να κανουμε πολλά και διάφορα με τα ηχητικά μας αρχεία, είναι ανοιχτό λογισμικό και τρέχει φυσικά σε Gnu/Linux όπως και σε άλλα υποδεέστερα λειτουργικά με μήλα και παράθυρα.

Βήμα πρώτο:

Αφου κάνουμε import το ηχητικό μας αρχείο θα δουμε κατι σαν αυτό στην εικόνα 1

εικόνα 1

Βήμα δεύτερο:

Σκόπος μας εινα τώρα να βρουμε σημεία θόρυβου μεσα σε αυτην την κυματομορφή ωστε να μπορέσουμε να τα αφαιρέσουμε. Για να μπορεσουμε να διακρινουμε τα σημεία θορύβου χρειάζεται καμια φορά να ζουμάρουμε στην κυματομορφή ωστε να “ανοίξει” και να μπορεσουμε να δουμε καλύτερα τα διάφορα τμήματα της.  Το ζουμάρισμα γίνεται απο τα αντίστοιχα κουμπιά με το εικονίδιο μεγεθυντικού φακού που βρίσκονται πάνω δεξιά στην μπάρα με τα εικονίδια. Αφού λοιπόν ζουμάρουμε θα δουμε σημεία της κυματομορφής τα οποία είναι ξεκάθαρα πιο επίπεδα απο άλλα όπως για παράδειγμα στην εικόνα 2. Μπορούμε να επιβεβαιώσουμε οτι το συγκεκριμένο επίπεδο ειναι απλά θόρυβος πατώντας play στο σημείο αυτό.  Όσο μεγαλύτερο τμήμα θορύβου βρούμε τόσο το καλύτερο όπως θα δούμε αργότερα.

εικόνα 2

Βήμα τρίτο:

Αφού λοιπόν εχουμε βρεί ένα σημείο θορύβου, κρατώντας το αριστερό κουμπί του ποντικιού γλιστράμε τον κέρσορα πάνω άπο το σημείο ώστε να επιλέχθεί ολόκληρο (εικόνα 3). Εδω θέλει προσοχή να μην επιλέξουμε τμήματα αριστερά ή δεξιά του θορύβου τα οποία περιέχουν το πραγματικό μας υλικό, είτε είναι μουσική, κάποια ομιλία κτλ.

εικόνα 3

Βήμα τέταρτο:

Εχοντας επιλεγμένο το τμήμα του θορύβου οπως στην παραπάνω εικόνα, επιλέγουμε απο το μενου, Effect -> Noise Removal όπως φαίνεται στην παρακάτω εικόνα 4.

εικόνα 4

Θα δούμε αμέσως ενα παράθυρο οπως αυτό στην εικόνα 5 παρακάτω. Όπως βλέπουμε μας λέει να επιλέξουμε μερικά δευτερόλεπτα ήχου και μετα να πατήσουμε πάνω στο “Get Noise Profile” ώστε να δημιουργήσει το Audacity ένα προφίλ του ήχου και να μπορέσει αργότερα να το αφαιρέσει απο το ηχητικό μας αρχείο. Εμείς εχουμε ήδη επιλέξει το τμήμα του θορύβου οπότε εδω απλά πατάμε “Get Noise Profile“. Αμέσως το παράθυρο αυτό κλεινει χώρις καμια ξεκάθαρη ένδειξη οτι κάτι έγινε. Κι ομως το Audacity έχει τωρα ενα προφίλ του θορύβου βάση του τμήματος που επιλέξαμε.

εικονα 5

Βημα πέμπτο:

Τώρα θα είμαστε πάλι πίσω στην εικόνα 3 και θα βλέπουμε την κυματομορφή του ηχητικού μας με επιλεγμένο το τμήμα του θορύβου. Πλέον ομως εχουμε τελειώσει με το profiling του θορύβου και θέλουμε επιτέλους να τον αφαιρέσουμε. Τώρα μας μένει να επιλέξουμε το τμήμα εκεινο του ηχητικού μας απο το οποίο θέλουμε να αφαιρεθεί ο θόρυβος.  Καταρχήν πατάμε οπουδηποτε πάνω στην κυματομορφή ωστε να αποεπιλεχτεί το τμήμα του θορύβου. Μιας και εμεις θελουμε να αφαιρέσουμε τον θόρυβο απο όλο το ηχητικό, πατάμε CTRL+A ωστε να επιλεχτεί όλοκληρο το ηχητικο μας απο αρχή μέχρι τέλος (εικόνα 6). Αν θέλαμε να αφαιρεσουμε τον ήχο μόνο απο ενα συγκεκριμενο τμημα θα κάναμε highlight μόνο εκεινο το τμήμα. Ξαναπάμε Effects -> Noise Removal, ξαναβλέπουμε την εικόνα 5 παραπάνω αλλα αυτή τη φορά πατάμε απλά OK κάτω δεξια.

Σημείωση: σε αυτό το σημείο μπορούμε να ακούσουμε με το κουμπί “Preview” ενα δείγμα απο το τελικό αποτελεσμα με βαση τις παραμέτρους που εχει θέσει το Audacity βασισμενο στον θόρυβο που του δώσαμε. Αν πατησουμε Preview και κατι μας χαλάει στο δειγμα (π.χ υπάρχει ακομα θόρυβος, το ηχητικό ακούγεται λίγο σαν ρομποτικό) τότε μπορουμε να παίξουμε με τις τιμες των παραμέτρων οπως βλεπουμε στην εικονα 5 και να ξαναδοκιμασουμε το Preview μεχρι να ειμαστε ικανοποιημενοι ωστε να πατησουμε το ΟΚ.

Το Audacity μας πετάει ενα παραθυράκι οπως αυτό στην εικόνα 7 και μόλις ολοκληρωθεί ο θόρυβος θα εχει αφαιρέθει απο το ηχητικό μας αρχείο.

εικόνα 6

εικόνα 7

και τι δεν ήταν

Reblogged from το βυτιο:

Σε μία συνάντηση αυτού του κύκλου σεμιναρίων άκουσα κάποιον να λέει ότι αν σταματήσεις να αφηγείσαι κάτι (πχ. μια συλλογικότητα ή για να το τραβήξω ένα γεγονός), αυτό θα σταματήσει να έχει υπόσταση.

Σήμερα ένα μέρος της επιστημονικής κοινότητας και το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου λόγου (δημοσιογράφοι και βουλευτές) επιχειρούν να ερμηνεύσουν ξανά όλους τους Δεκέμβρηδες της ιστορίας. Επιχειρούν μάλλον να τους αποδομήσουν παρά να τους εξηγήσουν, να τους απογυμνώσουν από οποιαδήποτε νόημα παρά να τους κατανοησουν.

we don’t forget, we won’t forget

4 years ago, on the 6th of December of 2008 a 16 year old boy was murdered in Athens by a Greek police officer. His name was Alexandros Grigoropoulos.

πως “εξάγουμε” το λινκ κατεβάσματος μιας εκπομπής απ’το μιξκλαουντ

Καθώς ολο και περισσότεροι απο τους παραγωγούς του radiobubble χρησιμοποιουν πλεον το μιξκλαουντ για να ανεβαζουν τις εκπομπές τους, και δεδομενου οτι το μιξκλαουντ δεν παρέχει δυνατοτητα stream-αρισματος ή κατεβάσματος των ανεβασμενων εκπομπών επρεπε να βρω μια λυση σχετικα με το πως να παρέχω τη δυνατότητα ακρόασης των εκπομπών αυτών μεσα απο την εφαρμογη του radiobubble για Android (#rbandroid). Η αναζητηση της λύσης στο συγκεκριμένο πρόβλημα με οδηγησε στην ανακάλυψη ενος site το οποιο με ενα πολυ απλό και μινιμαλιστικό περιβάλλον “εξαγει” απο μια εκπομπή του μιξκλαουντ το λινκ του αρχείου mp3 το οποίο ειναι αποθηκευμένο σε καποιον σερβερ της εν λόγω υπηρεσίας.

Αυτό παρέχει δυο καλά. Αφενός δινει την ελπίδα σε μενα να υλοποιησω τελικα τη δυνατότητα κατεβάσματος των εκπομπων του radiobubble που ειναι ανεβασμενες στο μιξκλαουντ μεσα απο το #rbandroid  (αν και δεν εχω βρει τον χρόνο ακομα να δοκιμασω την λυση που εχω υποψην, ειμαι πολυ αισιοδοξος), αφετέρου δίνει την δυνατότητα στους παραγωγούς του radiobubble, οταν ολοκληρωθει η διαδικασία ανεβάσματος της εκπομπης τους στο μιξκλαουντ να εχουν κατευθείαν και το download link του αρχειου χωρις να χρειάζεται να το ξανα-ανεβαζουν σε αλλη υπηρεσία (π.χ mediafire).  Παρακάτω θα περιγράψω πως γινεται αυτό για να γίνει κατανοητό σε οποιον ενδιαφέρεται.

Μια σημειωση μονο: η “εξαγωγή” του λινκ για το mp3 ισως να ειναι παρανομη καθως το μιξκλαουντ δεν παρεχει δυνατότητα κατεβάσματος αυτων των αρχειων λογω των αδειων χρησης που κατεχει (αν δεν κανω λαθος).

Ωραια,τωρα που έφυγε κι αυτο απ’τη μεση παμε να δουμε πως βρισκουμε το λινκ για το αρχείο mp3 μιας ανεβασμενης εκπομπής.

——————————-

Καθε εκπομπη που ανεβαινει στο μιξκλαουντ εχει ενα λινκ της εκπομπης οπως για παράδειγμα αυτο απο την εκπομπή “Ροζ Ταξιαρχίες” της 17ης Νοεμβρίου.

http://www.mixcloud.com/ailatank/roz_taxiarhies-17-nov/?utm_source=redirect&utm_medium=shorturl&utm_campaign=cloudcast

Αντιγράφουμε αυτο το λινκ λοιπόν και πάμε στη σελίδα http://offliberty.com/.

Στο κεντρικό μεγάλο κουτί της πρώτης σελίδας κανουμε paste το παραπάνω λινκ που ειχαμε αντιγράψει και πατάμε το κουμπί απο κάτω που λεει “Off”.

Το εργαλείο αρχίζει να κανει τα δικά του βγάζωντας ενα μήνυμα “Wait” και μετα απο λίγο βλέπουμε μια εικόνα σαν τη παρακάτω :

Οπως βλέπετε εχει βγαλει ενα μεγαλο κιτρινο κουμπι που λεει “Right-click here and “Save link as..” και απο κάτω του ενα λινκ. ΑΓΝΟΟΥΜΕ το απο κάτω λινκ και ακολουθουμε την συμβουλή του κίτρινου κουμπιου και κάνουμε δεξί κλικ επάνω του και βλεπουμε το μενου επιλογών οπως παρακάτω.

Ομως αντί να πατήσουμε “Save link as..” που μας ζητούσε το κιτρινο κουμπί, εμεις πατάμε πανω στο “Copy Link Location“.

Αφου το κανουμε αυτό, η διευθυνση του αρχείου mp3 εχει αποθηκευτει στην μνήμη του υπολογιστη. Αν παμε σε καποιο κειμενογράφο ή οποιοδηποτε πρόγραμμα που παιρνει κειμενο και πατησουμε paste θα δουμε κατι σαν αυτό:

Μπορούμε τωρα να παμε στο post της εκπομπής και να βαλουμε αυτο το link ως download link για οποιον ενδιαφέρεται να κατεβάσει την εκπομπή.

χωρίς ανάσα

οργη απαισιοδοξια εκει κι ο φοβος που υποβοσκει βαθια να μη σ’αφηνει να ηρεμησεις το κτηνος του φασισμου δυναμωνει οι ανθρωποι απομακρυνονται μαζικες συλληψεις βασανισμοι ανθρωπων απαγορευεται να συναθροιζεσαι απαγορευεται να διαφωνεις πληρωσες τους φορους σου σαν καλο ανθρωπακι εμεις θα σου πουμε αν εισαι καλος ή κακος ανθρωπος σκασε και παρε 400 ευρω για 10ωρο κριση της οικονομιας και οικονομια της σκεψης σου μειωνουν τον μισθο αλλα εσυ μειωνεις τον ανθρωπισμο σου η αλληλεγγυη ειναι ειδος υπο εξαφανιση ευτυχως υπαρχουν εξαιρεσεις δυστυχως ειναι εξαιρεσεις τοσα χρονια εσκυβες και καταναλωνες δεν καταλαβαινες πως σε καταναλωνε το συστημα παρε κι ενα δάνειο παρε κι αλλο ενα πως θα πληρωνες αλλιως το αμαξι το σπιτι την τηλεοραση κι εμεινες με ενα σωρο ‘αγαθα’ εχοντας ξεπουλησει οτι σε εκανε ανθρωπο αγαπη αλληλλεγυη συντροφικοτητα ερωτας εκανες το απολιτικ σημαια τσαντιζοσουν με αυτους που διαδηλωναν μα πως θα παω στη δουλεια μα πως θα παω για καφε αντε γαμησου οι αναρχικοι φταινε οι αριστεροι φταινε μονο ο καπιταλισμος δεν εφταιγε χωρις συστημα υγειας χωρις παιδεια κανενα συναισθημα για τον διπλανο ο διπλανος θα σου φαει τη δουλεια θα σου φαει την γκομενα θα σου φαει το τοστ οχι μη διαδηλωνεις αυτα ειναι ανουσια το συστημα δεν αλλαζει ετσι ειναι γνωστο οτι αλλαζει απ’τον καναπε φαε καμερες παντου φαε ολυμπιακους αγωνες μαθε μπαλιτσα τραβα στην εκκλησια καθε λογης σοφοι γεροντες που εχουν ολες τις απαντησεις προσευχησου λιγο να δω κατι κλικ κλικ το πληκτρολογιο φεισμπουκ τουιτερ φορσκουερ και κλικ κλικ η ζωη περναει στην κλεβουν οχι δεν στη κλεβει ο μαυρος ο κιτρινος κι ο πορτοκαλι στη κλεβει ο καπιταλισμος α το εθνος proud to be greek γιδι μη τυχει κι αρρωστησεις να δεις εκει ποσο proud to be greek θα εισαι μη πω για τους ψυχικα ασθενεις ή ατομα με ειδικες αναγκες τοσο ειδικες που κανεναν δεν ενδιαφερουν γεμισαμε τα μπουζουκια αδειασαμε τα μπουκαλια εγω εχω πιο ωραιο αυτοκινητο εγω ειμαι πιο ομορφη απο εκεινην εγω εχω σπιτι εγω εχω δουλεια καλα ειμαι εγω εγω εχω εκατο χιλιαδες φιλους στο φεϊσμπουκ εγω εγω εγω εγω αντε γαμησου κι εσυ και το εγω τηλεοραση ολη μερα μεσα μαζικης εξημερωσης σου μαθαν να μισεις οτι θα’πρεπε να αγαπας και να αγαπας οτι θα’πρεπε να μισεις κλειστο το ρημαδι ανοιξε την πορτα σου ανακαλυψε την γειτονια σου με ταξη ηρεμια κι ασφαλεια κανενας ποτε δεν εζησε σαν ανθρωπος υμνησε την αντιδραση την αμφισβητηση την αταξια αγκαλιασε τον διαφορετικο ακου λιγο ασιμο εχει σημασια δεν πα να μας χτυπάν με όλμους και κανόνια δεν πα να μας χαλάν τα πιο όμορφά μας χρόνια κι αυτοί που μας μιλούν πως θέλουν το καλό μας ποτέ τους δεν ακούν το δίκιο το δικό μας δεν είναι αυτή ζωή κι από τ’ αφεντικά μας δεν είναι ανθρώπινα τα μεροκάματά μας αυτοί καλοπερνούν και ‘μεις αγωνιάμε αν θά ‘χουμε δουλειά για να ‘χουμε να φάμε το δίκιο μας εμπρός να βγάλουμε στους δρόμους μπουρλότο και φωτιά σε κράτος κι αστυνόμους τον ξέρουμε καλά της γης μας τον αφέντη μας έμαθε πολλά το αίμα του Νοέμβρη δε πα να μας χτυπάν με όλμους και κανόνια δεν πα να μας χαλάν τα πιο όμορφά μας χρόνια θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία για μας, για μια ζωή πιο λεύτερη πιο νέα θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία μ’ αγώνα η λευτεριά μας είναι αναγκαία

στημένος στα πεντακόσια μέτρα

Όταν ήμουν μικρότερος θυμάμαι, είχα δει μια δυο ταινίες απο αυτές που έδειχναν τις συνθήκες ζωής των αφρικανών που ζούσαν στην Αμερική στις αρχές και τα μέσα του 20ου αιώνα. Αυτό που θυμαμαι εντονότερα απο αυτές τις ταινίες ηταν οι σκηνές όπου οι μασκοφορεμένοι της Κου Κλουξ Κλαν επιτίθεντο κατα δεκάδες στα σπίτια των αφρικανών, πετώντας τους πέτρες και απειλώντας πως θα τους σκοτώσουν. Και μερικές σκηνές αργότερα επανέρχονταν με αγριότερες διαθέσεις βάζωντας σε πυρά μεγάλους σταυρούς που κάρφωναν στον κήπο και όπλα με τα οποία πυροβολούσαν προς το σπίτι για εκφοβισμό. Λίγο αργότερα, δεν αργούσε και η σκηνή όπου έσερναν εξω απο το σπίτι ολόκληρη την οικόγενεια, και αφήνοντας τα πιο άγρια ένστικτα τους να αναλάβουν δράση τους σκότωναν, αφήνοντας πισω τους τον φλεγόμενο σταυρό και δίπλα ένα σπίτι να λαμπαδιάζει μεσα στην νύχτα.

Fast forward καμια 10αριά χρόνια και βρίσκομαι το 2008 να ζω και να εργάζομαι στην Αγγλία μετά το τέλος των σπουδών μου. Έκτοτε πολλές φορές εχουν έρθει αυτές οι σκηνές στο μυαλό μου. Πολλές φορές, καθισμένος στο σαλόνι, έχω προσπαθήσει να βάλω τον εαυτό μου στην θέση αυτών των αφρικανών που ζούσαν υπό καθεστώς φόβου την καθημερινότητα τους. Προσπαθούσα να σκεφτώ πως θα ένιωθα εγώ τώρα αν ξαφνικά καμια 10αριά άγγλοι ερχόντουσαν στο παράθυρο που κοιτάει στον δρόμο κι άρχιζαν να το χτυπάνε, να βρίζουν και να φωνάζουν απειλητικά συνθήματα προς μένα και τους φίλους μου. Κι αν αυτό γινόταν ανα τακτά χρονικά διαστήματα τι επιρροή θα είχε άραγε πάνω μου;Πως είναι άραγε να φοβάσαι οτι ανα πάσα στιγμή μπορεί κάποιος να σου ταράξει την ηρεμία χτυπόντας ξαφνικά το παράθυρο σου και φωνάζοντας οτι θα σε σκοτώσει; Πως είναι άραγε να μην ξέρεις πότε θα συμβεί αυτό, να μην ξέρεις πότε και απο που να το περιμένεις;Πως είναι άραγε να μην ξέρεις πότε τα χτυπημάτα στο παράθυρο θα γίνουν πέτρες και  απειλές μες στη νύχτα, πότε θα γίνουν χτυπήματα στην πόρτα με προφανή απειλή πλεόν για τη ζωή σου; Και πώς ειναι να μην ξέρεις πότε αυτές οι εκδηλώσεις μίσους θα ρίξουν την πόρτα και θα σε κατασπαράξουν κι έσενα και όλους τους ανθρώπους που αγαπάς;

Και μόνο στη σκέψη αυτού του σεναρίου τρελαινόμουν, αγχωνόμουν και άρχιζα να φοβάμαι. Μετά απο λίγο σκεφτόμουν πως αν εγω αγχώνομαι και φοβάμαι απλά σκεφτόμενος ενα αρκετά απίθανο και φανταστικό σενάριο, σκέψου πως ένιωθαν αυτοί οι άνθρωποι που τα έζησαν αυτά και χειρότερα με δεκάδες φορές μεγαλύτερη συχνότητα και ένταση. Αν είναι μια φορά τραυματικό το να ζείς με την πιθανότητα του τρόμου και της βίας, πρέπει να είναι απίστευτα πιο τραυματικό και ψυχοφθόρο το να ζείς με μια πραγματική απειλή εκδήλωσης μίσους και βίας εναντίον σου.

Πιστεύεις πραγματικά “φιλαράκο” ότι η διαφορά των ανθρώπων έγκειται στο χρώμα, τη γλώσσα και την εθνικότητα; Πιστευεις πραγματικά οτι αυτά ξεχωρίζουν έναν “καλό” απο έναν “κακό” άνθρωπο; Οτι αν ειχες δηλαδή ΕΣΥ γεννηθεί 500 μέτρα παραπέρα αυτομάτως θα γεννιόσουν χειρότερος ανθρωπος απο τον αλλον που γεννήθηκε 500 μέτρα προς τα εδώ; Και αυτά τα 500 μέτρα διαφοράς σου δίνουν το δικαίωμα να τσουβαλιάζεις ανθρώπινες ψυχές στον κουβά του μίσους σου και να καταστρέφεις οικογένεις αλωνίζοντας τους δρόμους με πέτρες, λοστούς και μαχαίρια;

Άσχημο πράγμα να ζείς με τον φόβο, ακόμα πιο άσχημο όμως το να ζείς με μίσος. Ο φόβος εξάλλου ξεπερνιέται αργά ή γρήγορα, το μίσος όμως όχι. Κι όταν ο φόβος ξεπεραστεί, δε σε σώζει ούτε το μίσος σου “φιλαράκο”.